Τα συμπτώματα που η παράδοση αποδίδει στο κακό μάτι δεν είναι αόριστα. Είναι αρκετά συγκεκριμένα και επαναλαμβάνονται με συνέπεια από γενιά σε γενιά.
Ο ξαφνικός πονοκέφαλος χωρίς προφανή αιτία είναι το πιο κλασικό σύμπτωμα. Έρχεται απότομα, συχνά μετά από κοινωνική επαφή με πολύ κόσμο, η ανακοίνωση καλών νέων. Μαζί του συχνά έρχεται αίσθηση βάρους στο κεφάλι και στο σώμα, σαν κάτι να πιέζει από έξω. Κλαις χωρίς λόγο. Η ενέργεια σου εξαφανίζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Ενώ πριν λίγη ώρα ήσουν γεμάτος ζωντάνια, τώρα δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι.
Στα παιδιά και τα μωρά τα σημάδια είναι ακόμα πιο έντονα. Σπαρακτικό κλάμα, ανησυχία, άρνηση να φάνε, πυρετός που εμφανίζεται ξαφνικά. Γι' αυτό και η προστασία των μικρών παιδιών ήταν πάντα η πρώτη προτεραιότητα.
Υπάρχει και μια πιο ύπουλη μορφή του κακού ματιού που η παράδοση ονομάζει γλωσσοφαγία. Δεν είναι βλέμμα. Είναι λόγος. Τα κακά λόγια που λέγονται πίσω από την πλάτη κάποιου, ο φθόνος που εκφράζεται με κουτσομπολιό, η κακία που κυκλοφορεί με τη μορφή φαινομενικά αθώων σχολίων.
Η παράδοση λέει ότι η γλωσσοφαγία λειτουργεί σαν αόρατο βέλος, πιο ύπουλο από το βλέμμα γιατί δεν το αντιλαμβάνεσαι τη στιγμή που συμβαίνει.
Η προστασία ήταν πάντα το πρώτο βήμα. Πριν χρειαστεί θεραπεία, η παράδοση έχει εργαλεία πρόληψης που πολλοί χρησιμοποιούν ακόμα σήμερα χωρίς καν να σκέφτονται γιατί.
Η μπλε χάντρα είναι το πιο γνωστό φυλαχτό. Το χρώμα μπλε θεωρείται προστατευτικό, ικανό να αντανακλά το κακό βλέμμα πριν φτάσει στον στόχο του. Στα μωρά τη βάζουν στον καρπό ή σε παραμάνα τη στερεώνουν στα ρούχα τους. Ο σκόπιμος δισταγμός να μιλάς ανοιχτά για καλά νέα είναι μια άλλη μορφή προστασίας, λιγότερο ορατή αλλά εξίσου διαδεδομένη. Το «σιγά μη μας ματιάσεις» που βγαίνει αυθόρμητα. Η αποφυγή της έπαρσης και της επίδειξης. Ακόμα και το να μην ανεβάζεις ό,τι καλό σου συμβαίνει στα social.



